Historia – trochę ciekawostek o pozytywizmie

Pozytywizm jest epoką w literaturze, która nastąpiła po romantyzmie. Realizm był wiodącym prądem w pozytywizmie, toteż w europie tak też nazywała się ta epoka. W Polsce przyjęła się jednak inna nazwa, przyjęta z dokonań filozoficznych. Założenia kierunku zostały opisane w dziele Augusta Comte’a pt. „Kurs filozofii pozytywnej”, gdzie „pozytywny” znaczy „realny”, użyteczny, czyli rzeczywisty, który ma konkretne cele etyczne i dąży do ich spełnienia. Oraz pewny i ścisły.  Początek pozytywizmu sięga XIX wieku, kiedy to pojawiły się sygnały nowego światopoglądu. Rozkwit nowej epoki nastąpił natomiast dopiero w latach 60 – 80, kiedy to zaczęła się rozwijać nauka, sztuka, kultura i filozofia.

Zdjęcie ze strony: Pixabay.com

Najważniejszym prądem literackim tej epoki był realizm. Polegał on na ogólnym pokazywaniu rzeczywistości w sposób wierny, obiektywny oraz zgodny z jej obserwacją. Tak też realizm to zespół norm estetycznych, które funkcjonują w obrębie wielu nurtów i epok literackich w odpowiedniej dla nich postaci. Jego istota jest wierne naśladowanie rzeczywistości, przez co tworzenie obrazu autentycznego. Estetyką realizmu była estetyka mimetyczna. Pisarz miał więc tworzyć estetyczna wizję świata odpowiadającą realiom.

Kolejnym prądem był realizm krytyczny, który jako kierunek rozwinął się w literaturze europejskiej w drugiej połowie XIX wieku. Przejawiał się krytyczną postawa wobec kapitalistycznych realiów istniejących wówczas. Kolejnym nurtem i ostatnim był naturalizm, który podkreślał, że człowiek zdominowany przez instynkty nie różni się niczym od zwierząt. W epoce tej istniały różne programy, a artyści starali się trzymać określonych zasad.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *